فقط نام نیک است که می ماند

یک اردوگاه کار اجباری! یعنی جایی که تو حق نداری زندگی خصوصی داشته باشی. یعنی تو باید همه چیزت عمومی باشه. توی بسته ی نواربهداشتی ت هم دنبال زندگی خصوصی تو می گردند. لابه لای لباسهای زیرت دنبال آثاری از زندگی خصوصی ت می گردند.

خط به خط مصور افکارت رو جستجو می کنند تا ردپایی از زندگی خصوصی ت پیدا کنن.

بعد از پیدا کردن چی میشه؟

تو مجازات خواهی شد. چون تو این حق رو به خودت دادی که زندگی خصوصی داشته باشی. به خودت اجازه دادی حریم شخصی داشته باشی.

اونقدر جرأت داشتی که توی دفتر خاطراتت  فکرای خودت رو بنویسی. اصلا چه معنی میده تو فکر کنی؟

تو فقط حق داری انقدر بخوری که نمیری ، اونقدر بپوشی که یخ نزنی و بقیه ی عمرت رو بگی چشم، اطاعت، اساعه، بی درنگ ورد زبانت باشد.

تا بتوانی نفس بکشی و حرفهای زشت نشونی.

بعدش هم که بمیری اگر نماز و روزه ت قضا نشده باشه شاید با شفاعت یه جماعت بفرستنت زیرزمین بهشت!!!

خوشگله نه؟

چه زندگی عالی!

چه بردگی زیبایی!!!

زندگی همینه

یک اردوگاه کار اجباری!!!!!!!!!